“Thuis na een drukke dag tuur ik voor me uit, kijk ik naar buiten en denk ik terug aan de kerstborrel. Het moment waarop er voor mijn gevoel écht tijd is om even te praten met de collega die ik te weinig gezien heb. Goede voornemens schieten door mijn hoofd. Hoe komt het toch dat de weken zo snel voorbij vliegen? Hoe komt het toch dat ik sommige collega’s té weinig spreek? Als teamleider sta je vaak onder hoge druk. Een grote verantwoordelijkheid. Maar ben je er wel écht voor je team? Staat je deur altijd open?”
Verantwoordelijkheid
“Grote verantwoordelijkheid. Toch voel ik het anders. Ja, uiteraard ben ik verantwoordelijk voor mijn team, maar de inzet van mijn team hangt af van veel meer factoren. Als ik vanuit mijn woonkamer naar buiten tuur zie ik een paar koolmeesjes op zoek naar broodkruimels. Even loop ik naar de keuken om brood te pakken en de vogeltjes wat extra’s te gunnen. Er schiet een metafoor door mijn hoofd. Geef ik mijn team voldoende aandacht? Momenten van waardering? Momenten van steun? Betrokkenheid?
Positieve start
Ik besef me dat mijn team een enorm groot hart heeft voor onze leerlingen. We zijn een leerjaar 2 team op een VMBO school in het midden van het land. Ook bij ons is het publiek ingewikkelder en mondiger geworden. Ouders zijn mondiger geworden en de taak van mentoren is gigantisch gegroeid. Het stil staan bij de kracht van ons team vind ik erg belangrijk. Even denk ik terug aan een teamvergadering van voor de kerstvakantie. Bij de check-in vraag ik iedereen om twee gele memo’s te pakken. De opdracht: ‘schrijf op de memo’ een compliment voor je buurvrouw of buurman die naast je zit’. Ik zag iedereen serieus nadenken, iets opschrijven en met een glimlach afwachten wat er ging gebeuren. De positieve gezichten maakten me blij. Missie nu al geslaagd, dacht ik. De memo’s werden aan elkaar gegeven. Nog meer lachende gezichten. Daarna om de beurt hardop voorgelezen. Een en al positiviteit stroomt door de vergadering. Wat er op de memo’s stond die ik ontving? “Het is fijn dat de deur altijd open staat om even over iets te sparren. Dat zorgt voor rust bij mij.” En op de tweede: “Betrokkenheid. Deur staat altijd open”.
Waardering en betrokkenheid
Januari is begonnen. Aan jou als teamleider de taak om positief te starten. Hoe pak je dat aan? En nog belangrijker, hoe houd je dat vast? Het antwoord ligt voor mij in waardering en betrokkenheid. Dat zit in kleine dingen. Tijdens de vergadering een verrassende check-in. Zet je team in beweging. Laat ze nadenken over elkaars kwaliteiten. En laat ze ook samen kijken naar elkaars kerstvakantie, een klein kijkje in elkaars leven, waardoor collega’s elkaar beter leren begrijpen. Saamhorigheid zal hierdoor gaan groeien. Betrokkenheid tonen is belangrijk vanuit jou als teamleider. Jij bent de brug tussen het team en de schoolleiding. Maar betrokkenheid naar elkaar maakt een team een team.
Zet de deur voor elkaar open
De koolmeesjes zijn blij met hun brood. Het wordt gewaardeerd, dat weet ik zeker. Goed nieuws hoor je meestal niet. Door de memo’s besef ik me dat het team me weet te vinden en dat voelt goed. In de komende weken zal ik er voor zorgen dat ze elkaar ook weten te vinden. Dat ze voor elkaar ook de deur openhouden. En dat ze elkaars kwaliteiten gebruiken om samen onze leerlingen een fijne tweede helft van het schooljaar te bezorgen. De persoonlijke verhalen over de kerstvakantie neem ik mee in mijn gedachten, zodat ik er straks nog eens naar kan vragen bij de collega. Het goede voornemen om de deur altijd open te hebben, is gelukt.
Dit jaar focus ik me op persoonlijke aandacht, steun en positiviteit. Waar focus jij je op als teamleider de rest van het schooljaar? Wat heeft jouw team nodig?
